Vertel over jouw bevlogenheid (algemeen)!
Wil je kans maken een boek te winnen, vertel hieronder of via Twitter met de #durvendoenwatjeraakt over jouw bevlogenheid of geef een reactie op boek!
De uitgever geeft elke maand een boek weg aan de leukste/ meest bijzondere reactie.
Ik durfde doen wat mij raakt deze week op de Dag van de Dialoog. Met 6 kinderen praten over wat zij zouden willen veranderen in hun wijk. Prachtige ideeën over lopende banden door de straat,met op elke hoek een trampoline. En verder willen ze gewoon een bureautje in de wijk, waar ook aan de kinderen wordt gevraagd wat zij willen. Stoerdere speeltuinen dus, en bussen vol om naar de Efteling te gaan. En dan zit je daar met hen te praten, in een prachtig, nieuw wijkcentrum dat binnen nu en een jaar opgeheven zal worden….
Kinderen geven een stem aan hun dromen, en weten heel goed wat ze willen. Ze leren nu de dialoog te zoeken met elkaar. Daar bij mogen zijn, dat raakte me enorm deze week!
Ik durfde te doen wat mij raakt toen ik mij als vrijwillig coach aanmeldde om trainingen te ondersteunen waarin mensen leren te durven doen wat ze raakt! Ontdekken wat ze raakt, erkennen wat ze raakt en vervolgens durven doen! Ik ontdekte ooit, toen ik zelf deelnemer was in deze training dat mijn missie in dit leven is mensen ondersteunen het beste in zichzelf naar boven te halen. Ik heb ervoor gekozen dat te DOEN. Ik heb een baan gezocht die daarmee in lijn is. Was spannend om ontslag te nemen en deze stap te zetten maar nu leef ik mijn missie. Thuis, op mijn werk maar dus ook in mijn vrijwilligerswerk. Ja…het kost tijd, maar de FLOW die het opevert is enorm!
Durven doen wat mij raakt was het roer helemaal omgooien. Opgeleid om te werken in de zorg, met een opleiding als ziekenverzorgende, dat deed ik jaren. Ik genoot van de contacten maar miste diepgang, zingeving en daardoor ook vreugde. Lezen en vooral veel lezen is mijn grote passie. Daar kan ik helemaal in opgaan. Alle kennis neem ik in me op als een spons. Op een gegeven moment raakte in in gesprek met een collega en ik vertelde wat ik miste. Zij gaf me het advies: ga iets doen waar je energie van krijgt, wat dicht bij je ligt. Onderwijs? Maar dat kan niet, ik ben laag opgeleid, heb alleen huishoudschool en de opleiding ziekenverzorgende En ik ben al 45!. Zij gaf me aan mijn hart te volgen en zo kwam ik, zonder enige kennis terecht als onderwijsassistente op een school voor gehandicapte kinderen. Van daaruit kreeg ik na een half jaar het advies: doe een toelatingstest voor een Hogeschool en ja hoor: na 2,5 jaar keihard te werken (ipv de 4 jaar die er met mijn vooropleiding voor stond) ben ik nu docent in het MBO! Ik geniet van het werken met jongeren en volwassenen en ben blij dat ik hen soms nét dat zetje kan geven naar verandering. Naar hun grootste wens toe…
Ik durf te doen wat mij raakt, nl toestaan van het besef ( voel en weet ) dat ik in mijn pas opgezette bedrijfje net niet de essentie raak van wat mij zo bezielt, nl regietoneel, erugspeeltheater en mindfulness . En dat het daar om gaat. Ik ga dus helemaal opnieuw verherbouwen aan de web site , het ondernemingsplan en de hele rataplan. Dat kost me weer bloed zweet en tranen, maar ik durf en moét wel doen wat mij raakt!
Durven doen wat je raakt….
Ik ben enorm geraakt door Avatar, een methodiek die je in staat stelt gewoon een beter mens te worden. En als we dat allemaal zouden doen, ziet de wereld er beter uit, gaan we zorg en compassie weer belangrijker maken dan materieel gewin. Het doel van Avatar is om uiteindelijk samen wereldvrede te creëren.
Dat raakte me zo dat ik in maart 2011 mijn vast baan als hogeschooldocent heb opgezegd en Avatarmaster ben geworden. Spannend, maar wel met een missie die me gelukkig maakt.
Laten we samen een wereld creëren die goed is, een wereld waarin we onze kinderen willen laten opgroeien, een wereld die het verschil maakt. Verbeter de wereld, begin bij jezelf!
Doe je ook mee?
Steeds meer en meer durf ik te doen wat me raakt en waarin ik geloof. Ik geloof in de kracht van in beweging komen, in de dans. Ik begeleid mensen in biodanza workshops om in contact te komen met zichzelf en van daaruit weer de ander op te zoeken.
Vorig jaar heb ik een stap gemaakt door een dergelijke workshop voor mijn collega’s te geven…in een zakelijke context dus die voorheen niet of nauwelijks wist van deze passie…ik heb de moed gevat..het werd enthousiast ontvangen en mijn bevlogenheid herkend…nu geef ik elke woensdagochtend en laatste zondag vd maand les…en ga ik in januari dansen en lesgeven in Goa, India….
Ik durf mensen met elkaar in verbinding te brengen via de dans en gelukkig raakt dat mij en de ander. Mijn droom is om het leven en de liefde te dansen op de mooiste stranden van de wereld om zo de wereld een mooiere glans te geven. Ik ben blij dat ik dat durf uit te spreken en het raakt me elke keer weer…
Durven doen wat mij raakt? Ik oefen al jaren in het klein en kan mij soms best moedig noemen, ook al voelt dat anders.
Dit jaar doe ik het in het groot.
Wat mij raakt…de liefde..ik ging het afgelopen zomer na 8 jaar weer aan… Ik wil leven! En dus durfde ik mijn hart te openen. Nu trekt de geliefde zich terug, en doet mij hart heel veel zeer.. Maar ik blijf open. De liefde raakt mij en ik wil leven.
Wat mij daarmee ook raakt….mijn verlangen om de wereld in te trekken. Tegelijk met de liefde vlamde dat oude en diepe verlangen afgelopen zomer op. En ik nam een besluit: in juli vertrek ik. Aanvankelijk zou ik met mijn geliefde erop uit trekken, maar het leven beslist anders; ik ga alleen.
Mijn baan opgeven, mijn huis verhuren. Gaat het lukken?
Ik weet nog niet waar, ik weet niet hoe en wat. Ik weet alleen dat ik ga!
Ik ga door alle lagen angst, en ervaar diepe angst, maar ik laat mij niet meer weerhouden. Ik wil leven!
Na bijna 30 jaar geef ik gevolg aan mijn verlangen om de wereld in te gaan.
Dat is voor nu even genoeg.
Over durven doen wat mij raakte wil ik het volgende vertellen. Inmiddels ben ik 54 jaar oud. Op 1 jarige leeftijd kreeg ik diabetes. Mijn moeder leerde mij met de diabetes om te gaan en zo leerde zij mij ook spuiten. Om het gezin wat te ontlasten ging ik op 4 jarige leeftijd voor het eerst naar een kindertehuis voor kinderen met diabetes. Ik ging er 6 x 6 weken naar toe in mijn kinderjaren. Toen de lagere school periode erop zat stond een ding voor mij vast ik zou met kinderen gaan werken. Dit vloeide mede voort vanuit mijn eigen diabetes maar ook vanuit het kindertehuis waar een afdeling was voor diabeteskinderen die moeilijk thuis konden zijn. Zo ging ik naar de MAVO, ik was geen top leerling en bleef in de 2e klas zitten. Ik wist waar ik het voor deed want ik moest de kinderverzorging in. Uiteindelijk slaagde ik met herexamen voor de MAVO. Vervolgens op gegeven voor de opleiding kinderverzorging. Voordat de school begon nam dezej contact op met mij om te vragen of ik mij had gerealiseerd dat ik onregelmatig moest gaan werken en of dit wel haalbaar was met de diabetes. Ik toog naar de internist en deze raadde ten sterkste af in de zorg te gaan werken. Ik voelde mij heel teleurgesteld. Ik moest wat anders gaan doen op dat moment en deed een receptioniste opleiding, gin dit werk doen en dacht ondertussen steeds na hoe ik toch in de zorg kon komen. Vervolgens maakte ik het plan te gaan solliciteren in de gezondheidszorg en dan geen nachtdiensten te draaien. Veel brieven schreef ik, maar zodra helder werd dat ik diabetes had, stond ik binnen een minuutje buiten de deur en een dag later lag een brief op de mat waarin stond `Tot onze grote spijt delen wij je mede dat je niet bent aangenomen`. En zo heb ik 10 tallen brieven geschreven. Inmiddels niet alleen binnen de kinderverzorging, maar ook in de A, de Zwakzinnigenzorg en anders, echter zonder enig resultaat. Maar, ik gaf het n iet op. Ondertussen werkte ik als administratief medewerkster binnen een psychiatrisch ziekenhuis. Daar trok ik de stoute schoenen aan en vroeg een gesprek aan bij hoofd verplegingsdienst en vertelde mijn verhaal. 3 Dagen later belde hij, ik kon beginnen, want hij had ontheffing aangevraagd bij de inspectie voor de nachtdiensten en dit was gelukt. Heel gelukkig voelde ik mij. Zo begon ik in 1979 in de B-opleiding en werkte heel hard, want ik kon mij niet permiteren te zakken, want zo wist ik dat ik nergens anders zou kunnen beginnen als ik 2 x zou zakken. Velen uit mijn groep overkwam dit. We begonnen met 12 mensen in de groep, in totaal hebben er 54 in die groep gezeten en er waren er 2 van uit de oorspronkelijke groep die in een keer slaagden Daar was ik er zelf een van. Op de afdelingen kreeg ik eveneens positieve beoordelingen. Ik deed echt mijn ding en was er sterk door geraakt.
Vervolgens zijn de kinderen geboren en heb toen diverse jaren als invalkracht gewerkt. Toen de jongste naar school gin ben ik de HBO opleiding SPV voor ambulante hulpverlening gaan doen, wat ik inmiddels zo`n 18 jaar doe en nog steeds dagelijks met plezier naar mijn werk ga. En zo ging ik staan voor mij zelf en durfde en kon ik gaan doen wat mij nog steeds raakt.
Hahahaha! Dat is het hem nou juist. Dat bedoelde ik. Dat patoorn te doorbreken door dat te doen wat je aanvoelt dat je levensmissie is. Als je iets vind dat je met liefde kan doen, dan volgen het succes en de centen vanzelf. Het zou me niet invallen erachter aan te gaan rennen. En met lust is het ook al hetzelfde. In een liefdesrelatie is lust daar een onderdeel van dus hoef je het niet meer na te rennen. Problemen of lasten blijven er wel, anders leer je niks.
Bevlogen ben ik wanneer ik niet teveel nadenk. Wanneer ik op ga in het moment. Het gevoel dat je heel even vleugels hebt. Ik wil met mijn bevlogenheid mensen laten lachen en ze inspireren. Maar omdat ik als ik vleugels heb met mijn beide benen niet op de grond sta en op zo’n moment van bevlogenheid mijn hart het wint van mijn gedachten, is het lastig na te gaan waarvan ik nou toch bevlogen raak.
Laatst ontmoete ik Wubbo Ockels en zijn vrouw Joos. De twinkeling in hun ogen. Hartelijk, Schatten, Liefde!
De vragen onder het kopje oefeningen heb ik overgenomen… Naar antwoorden ga ik op zoek. Ondertussen zal ik lezen wat de 22 al bevlogen mensen Marja den Boer vertelden en hoop ik over een tijdje te durven doen wat me raakt.
Het is geweldig om je gelukkig te voelen wanneer je ontdekt dat tijdens mijn vertel-avonden de mensen ‘open’ gaan. Dat ze voor even vergeten waar ze mee worstelen de hele dag. Het is fantastisch te merken dat iemand die gepest is dat even los kan laten, al luisterend. Of zoals laatast iemand tegen mij zei: Luisterend naar jouw verhaal kon ik eindelijk de dood van mijn moeder aanvaarden. Dat geeft me moed en kracht om door te gaan met wat ik het liefste doe: verhalen vertellen, waar en voor wie dan ook. Want iemand die een keer geraakt wordt door een verhaal wordt een ander mens. Kijk maar naar mij!
Ik raak bevlogen als ik er aan mag bijdragen andere mensen bevlogen te maken zij durven doen wat hun hart raakt.