Over mijn bevlogenheid

Onder de kerstboom van 2008 besloten mijn toenmalige geliefde en ik dat we het komende jaar aan iets anders wilden besteden dan aan werk. We besloten een wereldreis per fiets te maken en kozen China als bestemming. Zo gezegd, zo gedaan. Een aantal maanden later kwamen we aan in Kashgar, de meest westelijke grote stad in China. De fietsreis was voorbij. Wat restte waren duizenden foto’s gekoppeld aan onbeschrijflijke ervaringen, maar ook een relatie die onderweg was verbroken. De ex-vriend vloog terug naar Nederland (met de fietsen), ik bleef achter in een Chinees hostel.

Veel sightseeing deed ik niet. In vergelijking met de pure schoonheid van de bergen waar ik zojuist doorheen was getrokken verbleekten de meeste bezienswaardigheden. Maar belangrijker: mijn knieën protesteerden bij elke stap die ik zette. Op de fiets had ik ze gedwongen tot topprestaties, hun protesten genegeerd en nu weigerden ze alle dienst.

Maandenlang verbleef ik vele uren per dag op mijn goedkope hotelkamer, soms met vlooien, soms met uitzicht op zee. Ik was nog nooit zo alleen geweest. Overgeleverd aan de eenzaamheid bleek deze een minder gruwelijk gezicht te hebben dan ik had gevreesd. De angst voor de eenzaamheid was mijn eigen constructie. Voor het eerst accepteerde ik mijzelf, zonder de glans van topprestaties, een belangrijke baan, mooi huis, geld, een relatie, de bevestiging van anderen of indrukwekkende belevenissen. Het is een diep, blij gevoel dat ik sindsdien weer regelmatig kwijtraak maar elke keer opnieuw hervind.

In die zelfverkozen eenzame tijd begon ik met schrijven. Tot veel anders was mijn lijf niet in staat. Eenmaal begonnen kon ik niet meer ophouden met tikken. Ik voelde me intens voldaan en besloot: als dit is wat mij gelukkig maakt, dat zo van binnenuit komt, dan moet ik dat een heel serieuze kans geven. Dat is wat ik heb gedaan. Terug in Nederland heb ik het schrijven afgewisseld met periodes van advies, training en coaching.

Bijna in China

Dikke knieen